Rodzicu,

  • Aby zapewnić dziecku bezpieczny i rzetelny proces diagnostyczny oraz nie narażać na zagrożenie pracowników placówki przyprowadź do Poradni dziecko zdrowe – bez objawów chorobowych.
  • Zaopatrz swoje dziecko, jeśli ukończyło 4 rok życia, w indywidualną osłonę nosa i ust podczas drogi do i z Poradni.
  • Nie przychodź do Poradni z dzieckiem, jeżeli w domu przebywa ktoś na kwarantannie lub w izolacji. Wówczas wszyscy musicie pozostać w domu oraz stosować się do zaleceń służb sanitarnych i lekarza.
  • Jeżeli chcesz umówić lub odwołać wizytę zrób to telefonicznie.
  • Porozmawiaj z dzieckiem o tym, że podczas wizyty w Poradni będą zachowane zasady bezpieczeństwa.
  • Przypominaj dziecku o podstawowych zasadach higieny. Podkreśl, że powinno unikać dotykania oczu, nosa i ust i nie podawać ręki na powitanie. Zwróć uwagę na odpowiedni sposób zasłania twarzy podczas kichania czy kasłania.
  • Pamiętaj, że Ty także powinieneś stosować zasady bezpieczeństwa, bo dziecko uczy się przez obserwację dobrego przykładu. Na terenie Poradni rodzice/opiekunowie przebywają w maseczkach ochronnych i rękawiczkach.
  • Dziecko powinno posiadać własne artykuły do pisania.

Dzieci uczą się życia od nas

Rodzice są dla dziecka pierwszymi reprezentantami świata zewnętrznego. Rodzina pełni kluczową rolę w procesie nabywania kompetencji społecznych, pozwalających na sprawne funkcjonowanie w społeczeństwie. To przede wszystkim tu uczymy się języka, dowiadujemy, jakie sposoby postępowania są właściwe, a jakich należy unikać, co jest dla nas cenne, a co niebezpieczne, to tu wreszcie nabywamy umiejętności posługiwania się różnymi przedmiotami. RODZINA jest miejscem, gdzie dziecko doświadcza swych pierwszych kontaktów z otoczeniem, a rodzice są wzorem, z którym dzieci się identyfikują.

 

Rodzice mają wpływ na kształtowanie się osobowości dziecka (tożsamość, wartości, potrzeby, postawy) oraz jego relacji społecznych.

Każdy rodzic, czy tego chce czy nie, jest wzorem dla swojego dziecka, „modelem” różnych zachowań. Wzorem, który wskazuje właściwe zachowanie po popełnieniu błędu, niewłaściwym zachowaniu, który pokazuje jak sobie radzić z trudnymi emocjami, który pokazuje jak kochać i wybaczać. Dzieci uczą się bardziej z naszych zachowań niż z naszych rad i słów. Są genialnymi obserwatorami i dobrze widzą czy rodzic sam przestrzega zasad, które ustanowił. Jeżeli nasze słowa nie pokrywają się z czynami, dziecko straci do nas zaufanie i wybierze naśladowanie naszego zachowania, mimo naszych „pięknych, mądrych rad”. Taka autentyczność, spójność rodzica, nawet popełniającego błędy, nieidealnego, jest dla dziecka gwarantem stałości, bezpieczeństwa i zaufania.

Pamiętajmy, że dzieci uczą się życia od nas…

Dziecko krytykowane uczy się potępiać.

Dziecko żyjące w nieprzyjaźni uczy się agresji.

Dziecko wyśmiewane uczy się nieśmiałości.

Dziecko zawstydzone uczy się poczucia winy.

Dziecko żyjące w tolerancji nabiera cierpliwości.

Dziecko zachęcane uczy się wiary w siebie.

Dziecko rozumiane uczy się doceniać.

Dziecko traktowane uczciwie uczy się sprawiedliwości.

Dziecko żyjące w bezpieczeństwie uczy się ufać.

Dziecko przyjmowane takim, jakie jest uczy się akceptować.

Dziecko traktowane uczciwie uczy się prawdy.

Dziecko otoczone przyjaźnią uczy się szukać w świecie miłości.

 Apel Twojego dziecka

Nie psuj mnie. Dobrze wiem, że nie powinienem mieć tego wszystkiego, czego się domagam. To tylko próba sił z mojej strony.

Nie bój się stanowczości. Potrzebuję jej dla jasności i poczucia bezpieczeństwa.

Nie bagatelizuj moich złych nawyków. Ty właśnie możesz pomóc mi je zwalczyć na starcie.

Nie rób ze mnie większego dziecka niż jestem. To sprawia, że przyjmuję postawę głupio dorosłą.

Nie zwracaj mi uwagi przy innych ludziach, jeśli to nie jest konieczne. O wiele więcej znaczy dla mnie to, co powiesz  mi w cztery oczy.

Nie chroń mnie przed konsekwencjami. Czasem dobrze jest nauczyć się rzeczy bolesnych i nieprzyjemnych.

Mów mi o tym, co robię źle, a nie, że jestem złym. To ostatnie przeszkadza mi budować zdrowe poczucie własnej wartości.

Nie przejmuj się za bardzo, gdy mówię, że cię nienawidzę. Wrogiem jesteś nie Ty, lecz Twoja miażdżąca przewaga.

Nie zrzędź. W przeciwnym razie muszę się bronić i robię się głuchy.

Nie dawaj mi obietnic bez pokrycia. Jestem zdezorientowany i stłamszony, gdy nic z tego nie wychodzi.

Nie zapominaj, że nie potrafię jeszcze wyrażać precyzyjnie myśli. Dlatego czasem nie możemy się porozumieć.

Nie sprawdzaj z uporem maniaka mojej uczciwości. Jeszcze zbyt często strach zmusza mnie do kłamstwa.

Nie wmawiaj mi, że moje uczucia są głupie. Moje lęki, namiętności i pragnienia po prostu są.

Nie rób z siebie czystego ideału. Prawda na Twój temat byłaby w przyszłości nie do zniesienia.

Nie wyobrażaj sobie, że przepraszając mnie stracisz autorytet. Za uczciwość umiem odpłacić miłością, jakiej jeszcze nie znasz.

Nie zapominaj, że uwielbiam wszelkie eksperymenty. To na razie mój sposób na życie, poprzez który uczę się wielu rzeczy. Przymknij na to oko.

Nie bądź ślepy i przyznaj, że rosnę. Może trudno dotrzymać mi kroku w galopie, lecz zrób co możesz w tej sprawie.

Nie bój się miłości. Nigdy.

Na podstawie – Anonim, 1985, USA

Mamo, Tato możesz mi pomóc, jeżeli:

  • Nie porównujesz mnie z innymi.

- Czy nie możesz być jak inne dzieci? Ania siedzi spokojnie a Ty ciągle się wiercisz!

       Mam prawo być inny i niedoskonały.

  • Nie odbierasz nadziei.
  • Z Ciebie i tak nic nie wyrośnie, kompletne zero...

       Chciałbym wierzyć, że coś w życiu osiągnę.

  • Nie mówisz mi, jak mam się czuć.
  • Nie ma co tak płakać. Przecież nic się nie stało

       Potrzebuję twojego zrozumienia.

  • Nie rozkazujesz mi.
  • Sprzątnij to! Natychmiast!

       Wolę, kiedy mnie zachęcasz. Potrafię z Tobą    

       współpracować, nawet, jeżeli jestem mały.

  • Nie wywołujesz we mnie poczucia winy.
  • To przez ciebie boli mnie głowa, nic mi się nie układa. Wpędzisz mnie do grobu ...

       Nie jestem odpowiedzialny za problemy dorosłych.

  • Nie używasz gróźb i nie straszysz.
  • Jeszcze raz to zrobisz, a zobaczysz jak dostaniesz!

       Wydaje mi się wtedy, że świat jest zły i nieprzyjazny

  • Nie kupujesz mnie.
  • Jeżeli posprzątasz, kupię Ci lizaka.

       Pragnę Twojej miłości za darmo.

  • Nie oceniasz.
  • Co tak chodzisz jak niezdara?

       Chciałbym myśleć o sobie dobrze.

Mamo, Tato! O wiele bardziej wolę, gdy:

  • Słuchasz uważnie, kiedy coś Tobie opowiadam. Odkładasz gazetę, wyłączasz telewizor, zwracasz się do mnie twarzą.
  • Starasz się zrozumieć co przeżywam, co się ze mną dzieje, co też mi się nowego przydarzyło; cieszysz się tym lub smucisz razem ze mną.
  • Zauważasz mnie w różnych sytuacjach: kiedy jestem smutny lub wesoły, nie tylko wtedy, kiedy coś zbroję.
  • Rozmawiasz ze mną i pytasz, co myślę o niektórych sprawach, nie okłamujesz mnie myśląc, że i tak nic nie zrozumiem.
  • Razem ze mną ustalasz, co w domu należy do moich obowiązków.

Rozmowy z dziećmi:

  • uczą jak wyrażać własne uczucia i potrzeby;
  • przerywają ich samotność;
  • dodają im wiary w siebie;
  • zmniejszają napięcie.

Przytulanie:

  • pomaga zasnąć;
  • wzmacnia odporność;
  • redukuje stres;
  • daje poczucie bezpieczeństwa;
  • pomaga odnaleźć swoje miejsce w świecie.

Mamo, Tato!

Przytul mnie i kochaj takim, jakim jestem!

Mamo, Tato o tym, że mnie kochasz przekonuję się wtedy, gdy:

  • Dodajesz mi wiary we własne siły.
  • Zobacz, jaki jesteś mały, a potrafiłeś to tak dobrze zrobić!

       Nie obawiam się wtedy przyszłości.

  • Dajesz mi do zrozumienia, że jestem dla Ciebie ważny.
  • Ależ za Tobą tęskniłem!

       Czuję się wtedy pewny siebie.

  • Uczysz mnie jak „poruszać się” w świecie.
  • Makaron wrzuca się zawsze do wrzątku!

       Wtedy wiem, że na pewno dam sobie radę w życiu.

  • Słuchasz mnie z uwagą.
  • Zauważyłam, że masz nowego kolegę.

       Chcę wtedy rozmawiać z Tobą o moich sprawach.

  • Okazujesz mi wyrozumiałość.
  • Widzę, że jest ci przykro ...

       Odkrywam, że zawsze będziesz ze mną, nawet w 

       trudnych sytuacjach.

  • Dajesz mi do zrozumienia, że mój glos się liczy.
  • Ustalamy, co będziemy robić w wakacje.

       Uczę się wtedy aktywności.

  • Pozwalasz, abym wspólnie z wami podejmował decyzje.
  • Zastanów się, jaka szkołę chciałbyś wybrać.

       Uczę się wtedy odpowiedzialności.

  • Używasz w stosunku do mnie słów: proszę, przepraszam, dziękuję.
  • Przepraszam, pomyliłem się.

       Uczę się szacunku dla siebie i innych.

Opracowała Aleksandra Palczewska-Chrześćjan