Rodzicu,

  • Aby zapewnić dziecku bezpieczny i rzetelny proces diagnostyczny oraz nie narażać na zagrożenie pracowników placówki przyprowadź do Poradni dziecko zdrowe – bez objawów chorobowych.
  • Zaopatrz swoje dziecko, jeśli ukończyło 4 rok życia, w indywidualną osłonę nosa i ust podczas drogi do i z Poradni.
  • Nie przychodź do Poradni z dzieckiem, jeżeli w domu przebywa ktoś na kwarantannie lub w izolacji. Wówczas wszyscy musicie pozostać w domu oraz stosować się do zaleceń służb sanitarnych i lekarza.
  • Jeżeli chcesz umówić lub odwołać wizytę zrób to telefonicznie.
  • Porozmawiaj z dzieckiem o tym, że podczas wizyty w Poradni będą zachowane zasady bezpieczeństwa.
  • Przypominaj dziecku o podstawowych zasadach higieny. Podkreśl, że powinno unikać dotykania oczu, nosa i ust i nie podawać ręki na powitanie. Zwróć uwagę na odpowiedni sposób zasłania twarzy podczas kichania czy kasłania.
  • Pamiętaj, że Ty także powinieneś stosować zasady bezpieczeństwa, bo dziecko uczy się przez obserwację dobrego przykładu. Na terenie Poradni rodzice/opiekunowie przebywają w maseczkach ochronnych i rękawiczkach.
  • Dziecko powinno posiadać własne artykuły do pisania.

Cechy sprawnego rodzica

Coraz częściej wielu rodziców i profesjonalistów wskazuje, iż skutecznym sposobem zapobiegania różnym zaburzeniom w zachowaniu jest konstruktywne wychowanie, w którym tworzy się warunki do prawidłowego funkcjonowania dziecka, poprzez stosowanie wobec niego „zasad rodzicielskiego wychowania”.

           Profesjonaliści za główny wskaźnik przyjmują wywiązywanie się z siedmiu podstawowych obowiązków (Gaś Z.B.). Obowiązkiem rodziców jest:

  • Wspólnie z dzieckiem bawić się, organizować wspólne działania;
  • Wdrażać je do podejmowania samodzielnych decyzji łącznie z konsekwencjami tych decyzji (nie należy wyręczać dziecko „dla świętego spokoju”, rodzice powinni wypracować w sobie zgodę na to, że konsekwencje muszą być, nie należy dziecka wyręczać, po to by nie borykało się z konsekwencjami, np. podlewanie kwiatów lub wynoszenie śmieci) oraz pomagać dziecku w budowaniu własnego systemu wartości;
  • Wykształcać umiejętność mówienia o uczuciach w języku Ja, komunikowania miłości;
  • Stwarzać dzieciom okazje do trenowania podstawowych umiejętności życiowych i pozwalać im uczyć się na własnych błędach;
  • Chwalić dzieci za to, jakie są, a nie za to, co robią; nauczyć dzieci zaufania do siebie;
  • Prawdziwie słuchać swych dzieci – nie słuchać tylko słów, ale ich prawdziwego znaczenia;
  • Rozwijać sieć wsparcia dla dzieci (osoby bliskie, nauczyciele, inni dorośli).

  Amerykańskie stowarzyszenie rodziców Operation Par sformułowało 10 zasad rodzicielskiego wychowania

    10 zasad rodzicielskiego wychowania:

  • Pełna wzajemna miłość, która dotyczy nie słów, lecz postawy wszystkich członków rodziny. Nie wystarczą słowa kocham Cię, trzeba innym swoją miłość okazać, „kocham Cię za to, że jesteś, a nie za to jaki jesteś”;
  • Konstruktywna dyscyplina, która winna służyć dziecku, a nie rodzicom, ważne jest, aby kary i nagrody były adekwatne do zachowania dziecka oraz aby dziecko akceptowało słuszność ich stosowania. Istotne są tutaj również normy jakie obowiązują w domu oraz to, żeby ich przestrzeganie i ponoszenie konsekwencji dotyczyło wszystkich członków rodziny;
  • Wspólne spędzanie wolnego czasu, które pozwala na lepsze poznanie się, zbliżenie do siebie, porozmawianie o tym, co jest naprawdę ważne;
  • Zaspokajanie potrzeb wszystkich członków rodziny, pozwalające na rozwój każdego z jej członków. Ważna jest tu znajomość potrzeb dzieci i rodziców. Równie ważna jest świadomość rozbieżności poglądów dzieci i rodziców na temat ich wzajemnych potrzeb;
  • Rozwijanie wzajemnego szacunku w rodzinie. Warte podkreślenia jest tu zasada, że ten jest darzony szacunkiem, kto sam obdarza nim innych;
  • Uczenie odróżniania dobra od zła opiera się na kształtowaniu u dziecka prawidłowego systemu wartości, wartości ponadczasowych, a nie doraźnych. Potrzebny jest tutaj, oprócz wskazówek co jest dobre, a co złe;
  • Prawdziwe życzliwe słuchanie. Rodzic powinien usłyszeć co dziecko ma do powiedzenia, po to, by zrozumieć jego doświadczenia, przeżycia i zachowania, by mu ufało i szukało u niego pomocy i rady, wiedząc, że na niego może zawsze liczyć;
  • Służenie radą, czyli pomaganie dziecku, przez udzielenie informacji, wskazówek i wsparcia przy rozwiązywaniu problemu, jednocześnie pozwalając dziecku samodzielnie wybierać sposób działania i rozwiązania problemu;
  • Rozbudzanie poczucia niezależności, czyli rozwijanie niezależności dziecka – odpowiedniej do wieku i poziomu dojrzałości – i dyskretne czuwanie nad jego bezpieczeństwem. Wraz z rozwojem dziecka rodzice też powinni się rozwijać, zmieniając swoje postępowanie wobec dziecka;
  • Posiadanie poczucia rzeczywistości, rozwijanie poczucia realizmu życiowego, czyli adekwatne spostrzeganie i opisywanie rzeczywistości, w której rodzice i dziecko żyją i ludzi, z którymi żyją. Życie w świecie marzeń i wyobrażeń, zagubienie, zakłamanie czy też niezaradność w codziennym zmaganiu się z wymogami życia uniemożliwia prawidłowe wychowywanie własnego dziecka.

Natomiast stowarzyszenie  New Connection proponuje listę „dwunastu kroków idealnego rodzicielstwa ”

12 kroków idealnego rodzicielstwa:

  • Zawsze okaż troskę;
  • Myśl pozytywnie o swoich umiejętnościach rodzicielskich;
  • Naucz swoje dziecko hierarchii wartości, ważności gdy jeszcze jest małe, by wiedziało co dla Ciebie jest ważne, czego Ty nie akceptujesz (należy o tym mówić z dzieckiem otwarcie wprost, bez założenia, że coś jest oczywiste, że dziecko powinno to wiedzieć);
  • Nikt nie zastąpi dziecku rodziców (nikt z rodziny, ani szkoła ani inny specjalista nie zatroszczy się tak o dziecko i go nie wychowa);
  • Zrozumiale przedstawiaj zasady i ograniczenia (formułowanie oczekiwań w języku Ja: zależy mi na tym, abyś to i to, ważne jest dla mnie, abyś to i to; jest to wytyczanie granic strumienia energii dziecka, dziecko jest jak strumyk – rolą dorosłych jest umacnianie jego brzegów);
  • Utrzymuj z dzieckiem relacje w których będziecie się wzajemnie wspierać (relacja ta to nie równia pochyła, w której płynie tylko od rodzica do dziecka – należy czerpać też z mądrości dzieci i uczyć się od nich);
  • Upewnij się, że Twój dom jest bezpiecznym i pozytywnym środowiskiem, że są w nim stworzone warunki prywatności;
  • Pozwalaj dziecku doświadczać skutków jego niewłaściwego zachowania, a konsekwencje które stosujesz niech nie wynikają z Twojej złości, nastroju, niezadowolenia (masz prawo odczuwać niezadowolenie, lecz nie dlatego dziecko powinno ponosić konsekwencje – one mają służyć dziecku);
  • Nie ochraniaj dzieci przed negatywnymi skutkami ich złego zachowania poza domem, ponieważ doświadczając skutków swoich działań będą uczyć się szybciej;
  • Doradzaj tzn. pomagaj w trudnych sytuacjach, uczestnicz w budowaniu planów, rozświetlaj trudne uczucia dziecka;
  • Nie przejmuj odpowiedzialności za uczucia czy decyzje dziecka, ponieważ to jest jego nagroda lub kara;
  • Ty budujesz fundamenty pod ich własne życie, oparte na miłości, wspieraniu, szacunku więc nie porównuj dzieci ze sobą i nie mów „ja w Twoim wieku”.

Powyższe zasady stanowią ważny element procesu wychowania i są doskonałym sposobem na uniknięcie i pokonanie trudności wychowawczych, dają satysfakcję i spełnienie w roli rodzica oraz pełny prawidłowy rozwój dziecku.

Zebrała Aleksandra Palczewska-Chrześćjan na podstawie „Wspomagania dziecka w rozwoju” Z. B. Gaś, Fundacja „Masz Szansę”